Met een collega coach heb ik vanochtend uitgebreid gesproken over de manier waarop je als ondernemer je bedrijf in de markt zet en hoe je (potentiële) klanten benadert. Ter sprake kwam o.a. ook op wie je je in eerste instantie richt, zijn dat de werkgevers of de werknemers?

Ik vind dit een hele moeilijke vraag, omdat ik in feite niet wil kiezen: ik kies voor het coachen van mensen. Het maakt mij niet uit of zij werkgever of werknemer zijn, of het coachtraject nu wordt betaald door hun werkgever of dat ze dit uit eigen zak betalen. Voor mij gaat het tijdens coaching om de persoon zelf. Ik weet dat veel coaches en zeker de wat grotere bureaus in hun zoektocht naar klanten ervoor kiezen om hun website in tweeën te verdelen: één gedeelte speciaal gericht op werkgevers, een ander gedeelte geschreven voor werknemers. Zelf hebben mijn zakenpartner Janny en ik bij het opzetten van onze website hier niet voor gekozen, juist omdat wij geen onderscheid willen maken. Werkgevers zijn mensen. Werknemers zijn mensen. Allebei met hun eigen wereldbeeld, hun eigen overtuigingen en hun eigen verhalen. Voor ons als coach beiden even waardevol. We plakken met z´n allen al zoveel labeltjes op van alles en nog wat. Op zich niet erg, het kan juist eenduidigheid verhogen. Een blik met het label ´koffie´ kan ik hierdoor gemakkelijk onderscheiden van eenzelfde blik met het label ´thee´ en het label ´suiker´. Waar ik wel moeite mee heb, is het feit dat we aan al die labeltjes meteen een bepaalde waarde hechten. Label ´Werkgever´ moet dan opeens anders worden benaderd dan het label ´Werknemer´. Terwijl we ons in beide gevallen richten op mensen met een coachvraag voor zichzelf of eventueel voor een ander. Kiezen voor één van beiden lijkt op het onderscheid tussen suiker voor in de thee en suiker voor in de koffie. Wij hebben ervoor gekozen om dezelfde suiker in de thee en koffie te doen. Wij coachen werkgevers en werknemers en onze coaching is altijd maatwerk: gericht op de persoon zelf.